Տեր, ինձ եկեղեցի չեն թողնում

IMG_2515Տատիկը նրան փոքր ժամանակ միշտ ասում էր .«Երբ մեծանաս, հոգումդ ծանրություն զգաս, գնա եկեղեցի, կխաղաղվես»: Մեծացավ մարդը: Կյանքը մի տեսակ անտանելի դարձավ: Հիշեց տատիկի խորհուրդը, գնաց եկեղեցի: Տեղնուտեղը նրան մոտեցավ մեկն ու ասաց.«Ձեռքերդ ճիշտ չես բռնել», մյուսը թե` էդտեղ չեն կանգնում, երրորդը փնթփնթաց` էդ հագուստով եկեղեցի չեն մտնում, ետևից հրեցին` սխալ ես խաչակնքում: Հենց այդտեղ էլ նրան մոտեցավ մի կին.

— Լավ կանեք` դուրս գաք եկեղեցուց, վարվեցողության մի գրքույկ գնեք, կարդացեք, նոր մտեք եկեղեցի:

Դուրս եկավ մարդը եկեղեցուց, նստեց մի նստարանի և սկսեց հեկեկալով լաց լինել:

— Որդի՛ս, ինչո՞ւ ես լաց լինում:

Բարձրացրեց մարդը արցունքախառն դեմքը և տեսավ Հիսուսին:

Ասաց.

— Տե՛ր, ինձ եկեղեցի չեն թողնում:

Գրկեց նրան Հիսուսը.

— Լաց մի՛ լինիր, որդի՛ս, նրանք արդեն վաղուց ինձ էլ  ներս չեն թողնում:

Թարգմանեց Մարիետ Սիմոնյանը:

Մարդը ոգեղե՞ն է, թե՞ ոչ

11140224_958363820869993_1971103679862039380_n

Մի անգամ Ուսուցչին հարցրին.

— Ինչպե՞ս իմանանք՝մարդը ոգեղեն է, թե ոչ:

Ուսուցիչը պատասխանեց.

— Դա չի իմացվի ոչ մարդու խոսքից, ոչ էլ նրա թողած արտաքին տպավորությունից: Ոգեղենությունը երևում է միայն այն մթնոլորտից, որը ստեղծում է մարդն իր ներկայությամբ: Միայն ոգեղեն մթնոլորտի ստեղծումն է  մարդու ոգեղենության ապացույցը, քանի որ մարդը կարող է ստեղծել միայն իր ոգուն համապատասխան մթնոլորտ:

Թարգմանությունը՝ Մարիետ Սիմոնյանի

Իմ ինչի՞ն է պետք դա իմանալ

downloadՄի անգամ Սոկրատի մոտ եկավ ծանոթներից մեկը և ասաց.

— Էնպիսի բան եմ լսել ընկերներիցդ մեկի մասին…

— Սպասիր,-ասաց Սոկրատը,- մինչև  ինձ պատմելդ՝ ասելիքդ պետք է երեք ֆիլտրով անցնի: Առաջին ֆիլտրը ճշմարտության ֆիլտրն է: Մինչև ընկերոջս մասին խոսելը՝ դու պետք է ասելիքդ այդ ֆիլտրով անցկացնես: Ասա, դու վստա՞հ ես, որ լսածդ ճշմարտություն է:

-Դե չէ, ես էլ ուրիշներից եմ լսել, -ասաց ծանոթը:

— Լավ, ուրեմն դու վստահ չես, որ ինչ լսել ես, ճիշտ է: Հիմա երկրորդ ֆիլտրը՝ բարության ֆիլտրը Այն, ինչ պատրաստվում ես հիմա ինձ պատմել, լա՞վ բանի մասին է:

-Չէ, ընդհակառակը շատ վատ բան է:

— Այսինքն՝ դու ուզում ես ինձ ասել մի վատ բան, որը կարող է և սուտ է: Երրորդ ֆիլտրը օգտակարությունն է: Ես կարո՞ղ եմ քո պատմածից որևէ օգուտ ստանալ:

— Դե, չէ, ի՞նչ օգուտ,-  պատասխանեց ծանոթը:

— Բայց եթե այն, ինչ դու պատրաստվում ես ինձ ասել, ոչ ճշմարիտ է, ոչ լավ բան է, ոչ էլ ես դրանից օգուտ ունեմ, իմ ինչի՞ն է պետք իմանալ դա:

Թարգմանեց Մարիետ Սիմոնյանը:

 

 

Ընտրությունը քոնն է

42694345_2036735433032821_3477418024938504192_n

Մի մարդ երջանիկ էր ապրում իր կյանքը: Միշտ ժպտում էր, ծիծաղում էր, ոչ ոք երբևէ նրան տխուր չէր տեսել: Երբեմն-երբեմն մարդիկ հարցնում էին.

— Ինչպե՞ս է, որ դու երբեք չես տխրում: Ինչպե՞ս ես կարողանում միշտ ուրախ լինել: Ո՞րն է քո երջանկության գաղտնիքը:

Այդպիսի հարցերին մարդը սովորաբար պատասխանում էր.

— Կար ժամանակ, որ ես էլ էի ձեզ նման տխուր: Եվ ես հանկարծ գլխի ընկա. բայց չէ՞ որ դա ԻՄ ընտրությունն է, ԻՄ կյանքը:  Եվ այդ ընտրությունը ես անում եմ ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն րոպե: Եվ այդ պահից ամեն անգամ արթնանալիս ես հարցնում եմ ինձ.

— Դե, ի՞նչ ես ընտրում այսօր՝ տխրությո՞ւն, թե՞ ուրախություն:

Եվ ամեն անգամ ստացվում է այնպես, որ ես ընտրում եմ ուրախությունը:

Թարգմանությունը՝ Մարիետ Սիմոնյանի

Ռիչարդ Բախ. Չկա այդպիսի վայր` հեռու…

images (1)Ռե՜յ … (անգլ.` ճառագայթ): Շնորհակալ եմ, որ ինձ հրավիրեցիր ծննդյանդ տոնին: Քո տունը հազարավոր մղոններ հեռու է ինձնից, իսկ ես ճանապարհորդում եմ միայն առանձնահատուկ դեպքերում: Ռեյի ծննդյան օրը… սա հենց այդ դեպքերից է, և ես անհամբերությամբ սպասում եմ Քեզ հետ հանդիպմանը:
Ճանապարհ ընկա` վստահելով Կոլիբրիի սրտին, որին ես ու Դու հանդիպել էինք շատ վաղուց: Նա բարեհամբույր էր, ինչպես միշտ, բայց երբ նրան ասացի, որ փոքրիկ Ռեյը մեծացել է, և ես նվերով գնում եմ նրա ծնունդը շնորհավորելու, շատ զարմացավ: Մենք երկար ժամանակ լուռ էինք թռչում, և վերջապես նա շշնջաց.
«Ես քո ասածից շատ քիչ բան հասկացա, բայց ամենաանհասկանալին այն է, որ գնում ես ծնունդ»:
— Իհարկե գնում եմ ծնունդը շնորհավորելու,- ասացի ես,- չհասկանալու ի՞նչ կա:
Նա լռեց. իսկ երբ հասանք Բվեճի բնի մոտ, ասաց.
— Իրականում մղոններն արդյո՞ք մեզ կարող են բաժանել ընկերներից։ Եթե դու ցանկանում ես Ռեյի հետ լինել, մի՞թե արդեն նրա հետ չես: .
— Փոքրիկ Ռեյը մեծացել է. ես նվերով եմ գնում նրա ծնունդը շնորհավորելու,- ասացի Բվեճին: Կոլիբրիի հետ զրույցից հետո տարօրինակ էր «գնում եմ» ասելը, բայց ես դա արտասանեցի այնպես, որ Բվեճն ինձ հասկանար:
Читать далее

Առակ անլուծելի խնդիրների մասին

pritcha-o-rabote-matematik-dzhordzh-dancigԵրբ ապագա մաթեմատիկոս Ջորջ Դանցիգը դեռ  ուսանող էր, նրա հետ մի այսպիսի դեպք պատահեց: Ջորջը շատ լուրջ էր մոտենում ուսմանը և երբեմն պարապում էր մինչև ուշ գիշեր:

Մի անգամ գիշերը պարապելու պատճառով քնով անցավ ու պրոֆեսոր Նեյմանի դասախոսությանը ներկայացավ 20 րոպե ուշացումով: Արագ տեղավորվելով՝ սկսեց արտագրել գրատախտակին գրված խնդիրները, մտածելով, որ դա տնային հանձնարարությունը պետք է որ լինի: Խնդիրները բավականին դժվար դուրս եկան: Դանցիգը դրանց լուծման վրա չարչարվեց մի քանի օր: Վերջապես լուծեց և բերեց, հանձնեց պրոֆեսորին: Պրոֆեսորը վերցրեց և ոչինչ չասաց: Մի քանի շաբաթ անց՝ առավոտյան ժամը 6-ին, պրոֆեսոր Նեյմանը ներխուժեց Ջորջենց տուն: Պարզվեց, որ ուսանող Դանցիգը լուծել է երկու անլուծելի համարվող մաթեմատիկական խնդիր, առանց անգամ մտածելու այդ մասին, քանի որ ուշացած էր եկել դասախոսությանը և չէր լսել այդ խնդիրների անլուծելի լինելու նախապատմությունը:

Читать далее

Իմաստուն առակ

11010495_971349842904724_1267508570128431892_n

Եթե խառնես մի բուռ աղը մի բաժակ ջրում, խմել չի լինի: Բայց եթե լցնես այդ աղը գետի մեջ, գետից առաջվա պես կկարողանաս ջուր խմել: Գետն անպարփակ է՝  ընդունակ ներառելու, տարրալուծելու և փոխակերպելու: Այդպես էլ , եթե սիրտը փոքր է, նրա հասկանալու, ապրումակցելու կարողությունը սահմանափակ է: Եվ դա է, որ ցավ է պատճառում մեզ:: Մենք չենք կարողանում համակերպվել դիմացինի ոչ կատարյալ լինելու հետ, և պահանջում ենք, որ նա փոխվի: Բայց եթե մենք ավելի մեծահոգի ենք դառնում, այդ նույն բաները դադարում են մեզ դառնացնելուց: Մենք հասկանում ենք դիմացինին, ցավում ենք նրա համար, հետ չենք մղում նրան: Մենք ընդունում ենք նրան այնպիսին, ինչպիսին նա կա՝  դրանով իսկ հնարավորություն տալով նրան փոխվելու:

Փոխադրությունը՝ Մարիետ Սիմոնյանի

Օշոյի առակներից

images (1)Հնդկաստանի հռչակավոր բանաստեղծներից մեկին` Ռաբինդրանատ Թագորին, մի տարեց մարդ` նրա պապի ընկերը, անընդհատ հիմար դրության մեջ էր դնում: Ծերուկը հաճախ էր հյուր գալիս, քանի որ մոտ էր ապրում, և երբեք առանց Ռաբիդրանատին տեսնելու չէր գնում: Սովորաբար ծեծում էր նրա դուռը և հարցնում.

— Ինչպե՞ս է գրելուդ գործը: Դու իսկապե՞ս ճանաչում ես Աստծուն: Դու իրո՞ք գիտես` ինչ է Սերը: Ճիշտն ասա, դու իրականում գիտե՞ս այն ամենը, ինչի մասին խոսում ես քո բանաստեղծություններում: Իսկ գուցե դու ուղղակի խաղում ես բառերի հետ: Ցանկացած ապուշ կարող է խոսել Սիրո, Աստծո, Հոգու մասին: Ես քո աչքերում եմ տեսնում` դու գիտեցածիդ մասին չես գրում:

Եվ Ռաբինդրանատը ոչինչ չուներ նրան ասելու: Ավելին` ծերունին ճիշտ էր: Երբ նրանք պատահաբար հանդիպեցին շուկայում, ծերուկը քաշեց նրա թևքից և հարցրեց.

— Հը՞, Աստվածդ ինչպե՞ս է: Դու գտա՞ր Նրան, թե՞ շարունակում ես առաջվա պես գրել Նրա մասին բանաստեղծություններ: Հիշիր, գրել Աստծո մասին և իմանալ Աստծուն, նույն բանը չեն:

Читать далее

Դու կարող ես լինել միայն այն, ինչ որ ես: Օշո

osho

 

Դուք չեք կարող այլ բան լինել: Դուք պիտի լինեք հենց այնպիսին, ինչպիսին կաք: Գոյին դուք հենց այդպիսին եք պետք:

Մի անգամ արքան մտնում է այգի և տեսնում տհաճ հոտ արձակող և մեռնող ծառեր, ծաղիկներ, թփեր:Կաղնին ասում է, որ մեռնում է այն ցավից, որ չի կարող այնքան սլացիկ լինել, ինչքան սոճին:Սոճին ասում է, որ իր մահվան պատճառն այն է, որ ինքը չի տալիս այնպիսի բերք, ինչ տալիս է խաղողի որթը: Իսկ խաղողի որթը մեռնում էր այն վշտից, որ  չի ծաղկում վարդենու պես: Շուտով արքան գտնում է մի բույս, որը ուրախություն էր պարգևում իր ծաղիկներով և թարմությամբ: Հարցուփորձից հետո, արքան ստանում է բույսի հետևյալ պատասխանը:— Ես այս ամենը ինքնին շնորհ եմ համարում: Չէ՞ որ երբ դու ինձ տնկեցիր, դու ուզում էիր, որ ես ուրախություն պարգևեմ քեզ: Եթե դու կաղնի, խաղող կամ վարդ ուզեիր, դու հենց դրանցից էլ կտնկեիր: Այդ պատճառով էլ ես մտածում եմ, որ ես չեմ կարող լինել այլ բան, բացի նրանից, ինչ որ եմ: Եվ ես աշխատում եմ զարգացնել իմ ունեցած  լավագույն որակները:

Читать далее

Կարուսելով մի պտույտ ևս: Տիցիանո Տերցանի

imagesՀին Չինաստանում` շատ տներում, պահում էին նախօրոք պատրաստված դագաղներ, որպեսզի չմոռանային, որ  բոլորը մահկանացուներ են: Ոմանք նույնիսկ պառկում էին այդ դագաղներում, երբ հարկ էր լինում լուրջ որոշում կայացնել: Դագաղում նրանք ավելի լավ էին գիտակցում, թե ամեն ինչ որքան անցողիկ է: Իսկ որպեսզի կարողանաս գնահատել յուրաքանչյուր օրդ, ինչո՞ւ մի պահ չպատկերացնես, որ հիվանդ ես, և օրերդ հաշված են, մանավանդ որ բոլորի օրերն են հաշված:

*********
Տիցիանո Տերցանին (1938-2004) իտալացի գրող , փիլփսոփա, լրագրող, ճանապարհորդ: Երկար տարիներ ապրել և աշխատել է արևելքում: Կյանքի 59-րդ տարում տեղեկանում է, որ  հիվանդ է քաղցկեղով: Որոշում է ճամփորդել` գտնելու ապաքինման դեղը, նաև իրական ճշմարտությունը, աշխարհի և ինքն իր հետ ներդաշնակ ապրելու կերպը: «Կարուսելով մի պտույտ ևս» ստեղծագործությունը նրա վերջին գիրքն է, իր փնտրտուքների արդյունքը, որտեղ ներկայացված է կյանքի նկատմամբ նոր հայացքը, նաև  հայտնաբերած անմահության բանաձևը: Հատվածներ գրքից:

Читать далее